Tunnelvisie
Uit de wereld van de rechtspraak zijn verschillende voorbeelden bekend van mensen die veroordeeld zijn op basis van veronderstelde feiten of van verkeerde interpretaties van feiten. Dit wordt achteraf toegeschreven aan onderzoekers en aanklagers die ervan overtuigd zijn dat betrokken persoon het delict wel gepleegd moet hebben. Informatie wordt zodanig geïnterpreteerd of gemanipuleerd dat een andere conclusie niet meer mogelijk is. Alle informatie die ook maar enigszins twijfel kan zaaien wordt niet geaccepteerd en buiten de deur gehouden. Dit wordt ook wel ‘tunnelvisie’ genoemd. Er is een tunnel geconstrueerd waar geen enkele informatie in wordt toegelaten die niet strookt met de vooringenomen overtuiging en die naar slechts één uitgang leidt: deze verdachte móet wel schuldig zijn.
Van een dergelijke tunnelvisie is bij het hersendoodcriterium ook sprake. Op basis van bedachte, zeer beperkte, informatie wordt iemand dood verklaard. Alle andere informatie - zoals beschreven op deze website - is alleen maar lastig, wekt twijfel en ondergraaft het doel dat bereikt moet worden. Deze wordt aan de kant geschoven en zorgvuldig buiten de tunnel gehouden en zie daar: deze patiënt móet wel dood zijn.
Er doet zich hier een uiterst vervelende ‘bijkomstigheid’ voor. Kan in het eerste geval de gemaakte fout op termijn nog hersteld worden, in het tweede geval is dit onmogelijk. De hersendood-tunnelvisie leidt namelijk onherroepelijk tot de dood van betrokken patiënt en is dientengevolge onherstelbaar.
Ashayana Deane zegt in haar boek Voyagers deel 1 iets heel interessants over de (westerse) wetenschap in zijn algemeenheid. De tunnelvisie waaraan de wetenschap lijdt, wordt hiermee geaccentueerd. Binnen de context van hersendood kunnen de uitspraken van Deane ongewijzigd van toepassing worden verklaard.
“Leidt het wetenschappelijke dogma ons af van andere, mogelijk geldige, interpretaties van de werkelijkheid? We herkennen andere, mogelijk geldige zienswijzen vaak niet ten gevolge van onze hedendaagse berusting in de dictaten van wetenschappelijke expertise. Verblind door de briljante wapenfeiten van de wetenschap zijn we geneigd het grote onderzoeksveld over het hoofd te zien dat door de wetenschap nog niet doorgrond is. Vooral in de westerse cultuur hebben we toegestaan dat de glamour van de wetenschappelijke dynamiek – met zijn onprettige gewoonte om de werkelijkheid te ontkennen van alles wat nog niet gedefinieerd, ontleed, tot wiskundige berekeningen herleid of onder een microscoop gelegd kan worden – voor ons is gaan bepalen wat we geloven. Al te vaak accepteren we de aannames van de wetenschappelijke experts als voldongen feit, zelfs als deze aannames incompleet zijn of als ze geen recht doen aan onze eigen ervaring en ons eigen inzicht. Mensen van deze tijd hebben toegelaten dat ze geconditioneerd worden tot het blind aanvaarden van de hypothesen van de wetenschappelijke wereld, terwijl de wetenschappelijke wereld zelf zijn aannames vaak tenietdoet door nieuwe inzichten. In de wereld van de wetenschap veranderen de feiten veelvuldig, maar het brede publiek neemt wetenschappelijke feiten vaak als absolute waarheid aan.
We hebben onze wetenschappen op een voetstuk geplaatst en daarmee onze eigen vermogens om condities van de werkelijkheid te beoordelen en de waarde van wetenschappelijke hypothesen kritisch te wegen, ontkracht.
Zolang we de interpretaties van de werkelijkheid van de wetenschappelijke machine hoger inschatten dan ons eigen vermogen om na te denken, zullen we blind blijven voor andere mogelijke interpretaties van de werkelijkheid, die wel eens van gelijk of zelfs hoger gehalte kunnen zijn dan de aannames van de academische meerderheid. De wetenschap heeft haar plaats in een zich ontwikkelende samenleving, maar als zij de ruimte krijgt om de baas, dictator of dirigent te worden van de persoonlijke denkwereld loopt de wijsheid die tot ons komt via de Ziel het gevaar teniet gedaan te worden. De geldigheid van het bestaan van een ziel wordt door de wetenschap gewoonlijk niet erkend.”
“Het ongeldig verklaren van de ongeziene werelden en ontkenning van het bewustzijnsmateriaal dat het bestaan ervan ondersteunt, vertegenwoordigt een gespecialiseerd zijpad in plaats van een ontwikkeling van ons bewuste gewaarzijn. We hebben simpele wetenschappelijke en technologische kundigheid bereikt, maar een grotere directe kennis van onszelf, de kosmos en het Goddelijke opgeofferd; iets waarover onze voorzaten uit de oudheid heel goed beschikt kunnen hebben.”
Wie de Ziel wel erkent en een plaats geeft in het bestaan, zal zich wellicht afvragen hoe zij het stervensproces ervaart. Een volgende vraag kan dan zijn wat de Ziel ervaart bij orgaanuitname.
Kan rationeel denken hier een antwoord op vinden? Of zou alleen onze intuïtie ons hier verder kunnen helpen? Gebruik waaraan je de voorkeur geeft en neem dat serieus.